Materiały konferencyjne SEP 2026

Zasoby roślin miododajnych a zróżnicowanie spontanicznej roślinności Badania spontanicznej roślinności na mineralnych podłożach zwałów skały płonnej wskazują, że wraz ze wzrostem zróżnicowania flory rośnie także dostępność zasobów pożytkowych. Postępująca sukcesja zwiększa udział gatunków kwitnących i różnicuje strukturę zbiorowisk, co przekłada się na większą podaż nektaru i pyłku w sezonie oraz ogranicza występowanie tzw. luk pożytkowych. Tego typu ciągłość, a także naturalna kompozycja pożytku sprzyja utrzymaniu stabilnych populacji zapylaczy, a pośrednio może wspierać dalsze utrwalanie roślinności poprzez efektywniejsze zapylanie. Kluczowe są gatunki z wymienionych wcześniej rodzin tj. Fabaceae , Asteraceae i Lamiaceae , które dostarczają pożytku przez znaczną część okresu wegetacyjnego. W zmiennych warunkach siedliskowych rośliny o długim lub sekwencyjnym kwitnieniu zwiększają „niezawodność” bazy pokarmowej, podnosząc wartość zwałów jako lokalnych refugiów pożytkowych.