Materiały konferencyjne SEP 2026

3 [5]. W triasie dominowała sedymentacja klastyczna, z lokalnym rozwojem osadów węglano- wych. Jura i kreda wykazują wyraźne zróżnicowanie facjalne, od osadów morskich po osady deltowe i lagunowe. Miąższość utworów mezozoicznych maleje ku północnemu zachodowi, co odzwierciedla regionalne trendy subsydencji. Cechą charakterystyczną obszaru jest obecność struktur solnych, szczególnie w obszarach stref uskokowych, związanych z mobilnością ewa- poratów cechsztyńskich. Struktury te wpływają na geometrię młodszych jednostek oraz kom- plikują modelowanie geometryczne w skali regionalnej. Nadkład kenozoiczny obejmuje osady paleogenu, neogenu i czwartorzędu o zmiennej miąższości do około 200 m [6]. Złożona budo- wa geologiczna, obecność licznych dyslokacji oraz zróżnicowanie litologiczne powodują, że modelowanie regionalne wymaga jednoznacznego określenia poziomu uogólnienia geometrii i hierarchii nieciągłości tektonicznych. 3. MATERIAŁY I METODY 3.1 Zakres i charakterystyka danych wejściowych Podstawę opracowania modelu stanowił zintegrowany zbiór danych otworowych, sejsmicz- nych oraz archiwalnych modeli przestrzennych. Łącznie uwzględniono 346 otworów wiertni- czych z obszaru Niecki Szczecińskiej, z których 206 osiąga głębokość większą niż 500 m. Krzywe zailenia (Vsh) dostępne były w 185 otworach i stanowiły podstawę modelowania pa- rametrycznego. Dla 82 otworów dostępne były pomiary typu checkshot, umożliwiające wiary- godne powiązanie domeny czasu i głębokości. Zbiór danych sejsmicznych obejmował profile 2D w domenie czasu oraz głębokości. Część z nich zawierała interpretacje przewodnich hory- zontów, w pozostałych przypadkach wykonano interpretację własną. Materiały archiwalne obejmowały modele opracowane w ramach wcześniejszych projektów regionalnych oraz mapy i przekroje, które poddano georeferencji i digitalizacji. Wszystkie dane przestrzenne zostały ujednolicone do układu PL-1992. Istotnym etapem przygotowania danych była weryfikacja współrzędnych otworów oraz poziomów odniesienia. W przypadkach rozbieżności pomiędzy bazami danych analizowano zgodność położenia stratygraficznego z regionalnymi trendami strukturalnymi. Korekty dotyczyły zarówno współrzędnych XY, jak i wysokości odniesienia. Ujednolicono również nomenklaturę stratygraficzną, dostosowując markery do przyjętego po- działu chronostratygraficznego. 3.2 Konwersja domeny czasu do głębokości Interpretacje sejsmiczne dostępne w domenie czasu dowiązano do danych otworowych przy wykorzystaniu tablic czas–głębokość z 82 otworów. Na ich podstawie obliczono wartości prędkości średnich, które następnie zinterpolowano w postaci map przestrzennych. Konwersję czasowych powierzchni horyzontów do domeny głębokościowej przeprowadzono poprzez przypisanie wartości prędkości średnich do punktów interpretacyjnych. Przyjęte podejście ma charakter uproszczony i nie uwzględnia pełnej zmienności prędkości w funkcji głębokości i facji, jednak w skali regionalnej zapewnia spójność geometryczną powierzchni. Powierzchnie przekształcone do domeny głębokościowej poddano korelacji z markerami stratygraficznymi w otworach. W przypadkach rozbieżności stosowano interpolację konformalną, zapewniającą zgodność miąższości oraz relacji pomiędzy jednostkami.