Materiały konferencyjne SEP 2026

4 3.3 Model uskokowy Budowę modelu strukturalnego rozpoczęto od zdefiniowania systemu uskoków. Wyznaczono 43 uskoki o znaczeniu regionalnym, które opisano łącznie 817 prowadnicami kształtującymi (rys. 2). Wykorzystano różne typy prowadnic, przy czym dominowały prowadnice liniowe i pionowe. Uskoki o niewielkich zrzutach, rozpoznane jedynie lokalnie, nie zostały uwzględnio- ne, aby uniknąć nadmiernego zagęszczenia siatki i deformacji gridu. W obszarach o ograniczo- nej jakości danych przyjęto uproszczone geometrie uskoków. Weryfikację przebiegu dysloka- cji prowadzono w oparciu o interpretacje sejsmiczne, mapy strukturalne oraz relacje stratygra- ficzne w otworach. Model uskokowy stanowił ramę geometryczną dla dalszych etapów budo- wy siatki Corner Point Grid. Rys. 2. Regionalny model uskokowy przedstawiony na tle powierzchni stropu cechsztynu Figure 2. Regional fault model shown against the top Zechstein structural surface 3.4 Budowa siatki strukturalnej (Corner Point Grid) Siatkę strukturalną zbudowano metodą Corner Point Grid. Po zdefiniowaniu uskoków wyko- nano model szkieletowy (pillar gridding), w którym określono globalne trendy siatki zgodne z regionalnym kierunkiem NW–SE. Większości uskoków przypisano kierunek J, a interpolację wsparto 43 trendami pomocniczymi. Rozdzielczość lateralna modelu wynosi 100 × 100 m i obowiązuje w całym obszarze. Minimalną miąższość komórki przyjęto jako 10 m. Po wprowa- dzeniu horyzontów przewodnich model podzielono na 10 sekwencji stratygraficznych: kenozo- ik, kredę górną, kredę dolną, jurę górną, jurę środkową, jurę dolną, trias górny, trias środkowy, trias dolny oraz cechsztyn. Cechsztyn został uwarstwiony (50 warstw), jednak wyłączono go z modelowania parametrycznego. Całkowita liczba komórek modelu wynosi 1 542 528 156. Przy tej skali modelu kontrola jako- ści siatki obejmowała weryfikację poprawności przecięć uskoków, stabilności pilla- rów/prowadnic kształtujących oraz eliminację deformacji geometrycznych.