Polski
Angielski
Zasoby roślin miododajnych, występujących w spontanicznej roślinności rozwijającej się na mineralnych podłożach zwałów skały płonnej
Sesja: Zasoby roślin miododajnych, występujących w spontanicznej roślinności rozwijającej się na mineralnych podłożach zwałów skały płonnej
Godzina/Sala: - -
Tytuł: Zasoby roślin miododajnych, występujących w spontanicznej roślinności rozwijającej się na mineralnych podłożach zwałów skały płonnej
Title: Honey plant resources found in spontaneous vegetation growing on mineral substrates of barren rock piles
Streszczenie:
Spontaniczna roślinność rozwijająca się na mineralnych podłożach zwałów skały płonnej tworzy mozaikę siedlisk o zróżnicowanej dostępności nektaru i pyłku, istotnej dla utrzymania populacji owadów zapylających w krajobrazie poprzemysłowym. Na ubogich, silnie przepuszczalnych terenach dominują gatunki pionierskie odporne na stres spowodowany np. niedoborem składników pokarmowych, jednak wraz z postępem sukcesji pojawia się coraz większy udział roślin kwitnących, wydłuża się sezon kwitnienia i rośnie ciągłość zasobów pokarmowych. W płatach roślinności, zasoby zapewniają głównie gatunki ruderalne i kserotermiczne o masowym, krótkotrwałym kwitnieniu, natomiast w zbiorowiskach bardziej dojrzałych wzrasta udział bylin i krzewów, które stabilizujących podaż nektaru i pyłku w czasie. Zwały skały płonnej sprzyjają koegzystencji gatunków o odmiennych przystosowaniach, co przekłada się na wysoką różnorodność funkcjonalną zasobów pożytkowych. Szczególnie istotne są rośliny należące do rodzin Asteraceae, Fabaceae i Lamiaceae, które dostarczają łatwo dostępnego pokarmu przez znaczną część sezonu wegetacyjnego. Obecność gatunków o zróżnicowanym czasie kwitnienia czy to wczesnowiosennego, letniego czy też późnoletniego ogranicza „luki pożytkowe” i zwiększa stabilność sieci troficznych. Jednocześnie zróżnicowanie mikrosiedlisk warunkuje lokalne zagęszczenie roślin miododajnych i pyłkodajnych, tworząc punkty o zwiększonej aktywności zapylaczy. Liczne obserwacje wskazują, że spontaniczna roślinność na mineralnych zwałach może pełnić funkcję istotnych zasobów pożytkowych w przestrzeni silnie przekształconej, wspierając zapylanie oraz zwiększając różnorodność biologiczną. Ochrona i świadome kształtowanie tych zbiorowisk (np. zachowanie mozaiki stadiów sukcesji, bądź ograniczenie zbyt intensywnej rekultywacji) mogą wzmacniać ciągłość zasobów nie tylko dla pszczół ale dla zapylaczy oraz podnosić wartość przyrodniczą terenów poprzemysłowych.
Spontaniczna roślinność rozwijająca się na mineralnych podłożach zwałów skały płonnej tworzy mozaikę siedlisk o zróżnicowanej dostępności nektaru i pyłku, istotnej dla utrzymania populacji owadów zapylających w krajobrazie poprzemysłowym. Na ubogich, silnie przepuszczalnych terenach dominują gatunki pionierskie odporne na stres spowodowany np. niedoborem składników pokarmowych, jednak wraz z postępem sukcesji pojawia się coraz większy udział roślin kwitnących, wydłuża się sezon kwitnienia i rośnie ciągłość zasobów pokarmowych. W płatach roślinności, zasoby zapewniają głównie gatunki ruderalne i kserotermiczne o masowym, krótkotrwałym kwitnieniu, natomiast w zbiorowiskach bardziej dojrzałych wzrasta udział bylin i krzewów, które stabilizujących podaż nektaru i pyłku w czasie. Zwały skały płonnej sprzyjają koegzystencji gatunków o odmiennych przystosowaniach, co przekłada się na wysoką różnorodność funkcjonalną zasobów pożytkowych. Szczególnie istotne są rośliny należące do rodzin Asteraceae, Fabaceae i Lamiaceae, które dostarczają łatwo dostępnego pokarmu przez znaczną część sezonu wegetacyjnego. Obecność gatunków o zróżnicowanym czasie kwitnienia czy to wczesnowiosennego, letniego czy też późnoletniego ogranicza „luki pożytkowe” i zwiększa stabilność sieci troficznych. Jednocześnie zróżnicowanie mikrosiedlisk warunkuje lokalne zagęszczenie roślin miododajnych i pyłkodajnych, tworząc punkty o zwiększonej aktywności zapylaczy. Liczne obserwacje wskazują, że spontaniczna roślinność na mineralnych zwałach może pełnić funkcję istotnych zasobów pożytkowych w przestrzeni silnie przekształconej, wspierając zapylanie oraz zwiększając różnorodność biologiczną. Ochrona i świadome kształtowanie tych zbiorowisk (np. zachowanie mozaiki stadiów sukcesji, bądź ograniczenie zbyt intensywnej rekultywacji) mogą wzmacniać ciągłość zasobów nie tylko dla pszczół ale dla zapylaczy oraz podnosić wartość przyrodniczą terenów poprzemysłowych.
Materiały:
